“Ama yüzünü inceledikçe benden büsbütün uzaklaşır gibiydi. Birden, kalbindeki sırlardan hiçbirini bilmediğimi, aramızda hiçbir bağ bulunmadığını hissettim. Konuşmak istedim, korktum. Hassas kulakları uzak, göksel, tatlı bir musikiye alışıktılar, sesimden nefret edebilirlerdi.”

—Sadık Hidayet - Kör Baykuş

‘Yaşamaktan korkma,şimdi bilsende boka saracağını korkma.

İçinde kalmasından daha iyidir bazen.

Yaşa.

Sende biliyorsun.Vereceksin kafanı,alıp sen boğulana kadar suya sokacak,debeleneceksin nefes alamayacaksın,arada çıkarıcak sonra,kendime geliyorum derken tekrar sokacak kafayı suya,nefessizliğin ne olduğunu,gerçekten düşmenin ne olduğunu göreceksin.Sonra tekrar ve tekrar.Merak etme sonra tam bir an bulup koşa koşa arkana bakmadan uzaklaşacaksın zaten.Önemli olan o kafayı vermek,bilsende koşarak kaçacağını,ver o kafayı.’

İyi olmadığımı söyleyince,iyi olmak zorunda değilsin dedi.

Bak bana,bende bok gibiyim.

Ama olduğum gibiyim.Sırıtmıyorum insanlar içinde.

Susuyorum köşede bekliyorum.

Hayat geçip gidiyor,ben köşe de duruyorum.

Arabalar geliyor otostop çekiyorum,almıyolar beni.

İnsanlar hisseder bazen,onlarda hissediyor ne olduğumu.

Her zaman sevmek zorunda değilsin.

Her zaman mutlu olmak zorunda değilsin.

Her zaman sevilmek zorunda da değilsin.

Her zaman kalabalıkta olmak zorunda değilsin.

Sadece yürürken tebessüm et,benimle yaşıyor anıların.

Hiç ölmediler,izin de vermem zaten.

Sen sadece tebessüm et.

Ve bil yaşadığımı,hep seni de düşünerek.

Sesi duydun mu? 

Sanki sendi.

sanki.